10.pdf

Mindy

Leżałam w łóżku i czytałam magazyn „Celebrity world”, aby zapomnieć jak bardzo

ośmieszyłam się przed społecznością college'u, kiedy nagle mój telefon zadzwonił.

I prawie go nie odebrałam. No bo szerze, jeśli Jess chce mi powiedzieć, że jest jej źle,

bo Lucjusz kupił jej, na przykład, solidny diadem ze złota zamiast z platyny, którą

chciała to mam ochotę krzyczeć tak głośno, że usłyszy mnie w Rumunii, nawet jeśli

połączenie zostanie przerwane.

Ale kiedy otworzyłam klapkę nie rozpoznałam numeru.

-Yeah?

-Buona Sera, Mindy Sue. - Było dużo zakłóceń na linii. A może to wiatr? Albo fale

w tle. - Ciao!

Uderzyłam się „Celebrity world” w głowę.

-O Boże, Raniero... Czemu dzwonisz? - oddaliłam telefon od ucha i znowu

sprawdziłam numer. - I z czyjego telefonu?

Mogłam usłyszeć jak Raniero uśmiecha się w ten swój spokojny sposób.

-Stoję z nogami w ciepłym piasku, oglądam najpiękniejszy zachód słońca,

z mnóstwem kolorów i myślę o tobie, ponieważ jesteś bardzo piękna i kolorowa, czyż

nie?

Totalnie zignorowałam ten komplement. I próbowałam, naprawdę ciężko, nie

wyobrażać sobie Raniero stojącego na plaży w jego oliwkowo-szarej piance do

surfowania powieszonej na jego biodrach, może z kilkoma kroplami wody na jego

szerokiej, muskularnej,nagiej, opalonej piersi. Ręka, w której trzyma telefon jest

zgięta, więc jego biceps jest idelany, bardzo wyrzeźbiony... silny, a jego zęby są takie

białe...

Nie, Mindy! Skup się na chacie w tle! W sposób w jaki jego zęby się zmieniają!

-Poważnie, Ronnie, masz nowy telefon? - spytałam, ponieważ to nie było w jego

stylu, mieć cokolwiek nowego. - Co z dziwacznym numerem?

-Nie wiem kogo to telefon. - powiedział. - Przechodziłem koło ręcznika, zobaczyłem

telefon, pomyślałem o tobie i zadzwoniłem.

Myślałam, że źle zrozumiałam – zawsze ciężko mu było z angielskim, a więc

przeszłość i teraźniejszość były po prostu wielkim galimatiasem. Usiadłam na łóżku.

-Co? To jak kradzież!

-Nie kradzież. - powiedział jakby był szalony. - Tylko pożyczyłem. Tak samo jak inni

mogą pożyczać ode mnie. To zbyt wiele, by się martwić co do kogo należy na tym

świecie. Ale jeśli to pozwoli ci się poczuć lepiej, to odłożę mango, które właśnie

kupiłem jako obiad na ręczniku.

Ponownie opadłam na łóżko. Oczywiście, nie mógł kupić nowego telefonu. To był

cud, że wydał 45 centów na mango, nawet mimo tego, że jego rodzina ma gazilion

dolarów.

-Poważnie, Raniero, nie obchodzi mnie czy wyrzucisz mango. Miałam naprawdę

kiepski dzień, więc dlaczego po prostu mi nie powiesz czego chcesz?

-Nic nie chcę. - wykorzystywał minuty kogoś obcego na jeszcze więcej filozofii.

xlovexsickx

Mogłam go sobie wyobrazić, wzruszającego tymi szerokimi, nagimi ramionami. - Po

prostu myślałem o tobie i zadzwoniłem. - Mogłam także sobie wyobrazić jego szaro-

zielone oczy stające się co raz bardziej smutne, kiedy daje mi trochę litości. - Przykro

mi słyszeć, że jesteś nieszczęśliwa. Jest coś co mogę zrobić aby ci pomóc?

-Nie! - ponownie usiadłam i skrzyżowałam nogi. - Nie, chyba, że potrafisz naprawić

mój mózg w ciągu dwóch dni, zanim obleję egzamin na uczelni!

Naprawdę zamilkł. Słyszałam wiatr. Potem powiedział:

-Uważam, że twój mózg jest perfetto, Mindy Sue. Po prostu idealny. I myślę, że

będziesz szczęśliwa opuszczając szkołe, ponieważ nie wierzę, żeby kiedykolwiek

twoim marzeniem było chodzenie do niej.

-Nie wiesz jakie mam marzenia. - powiedziałam, co raz bardziej wściekła na niego.

Może moim marzeniem było mieć chłopaka, który przynajmniej będzie miał pracę,

jeśli nie będzie wykorzystywał swojego funduszu powierniczego i który stanie

w mojej obronie, kiedy będę tego potrzebować i który chociaż zaproponuje mi

ugryzienie, nawet jeśli tego nie chcę, ponieważ oznacza to zobowiązanie do

krwiopijców. - W ogóle nie znasz moich marzeń!

-Być może nie. - tu ponownie wzruszył ramionami. Zawsze wzruszał swoimi

gorącymi, płowymi ramionami. - Ale myślę, że chciałabyś być stylistką od włosów.

-Yeah, jak te od gwiazd. - mówiłam mu to milion razy. - Ale to głupia fantazja, która

się nie spełni. Jeśli pójdę tutaj do jakiejś kulawej szkoły skończę na strzyżeniu

włosów w MasterCuts w centrum handlowym, pracując nad krzyczącymi małymi

dziećmi i nigdy nie spotkam przyzwoitego faceta z przyszłością, co mogłoby się

zdarzyć, gdybym skończyła college!

O Boże. To wszystko wyszło źle. Nie chciałam go skrzywdzić, ponieważ w wielu

aspektach był porządnym facetem. Był słodki. Za słodki...

Ale jak zwykle, Ronniego wcale nie obchodziło to, że go odpycham albo mówię

o innych facetach.

-Chciałabyś tutaj przyjechać? - Ponownie usłyszałam jak się uśmiecha. - Jest tu

słońce i zawsze pokój dla ciebie – choć może nie dla wszystkich twoich butów!

I jestem pewien, że znajdziesz sobie tu piękną szkołę, bardzo blisko osób, które

chcesz spotkać.

Co mogłam na to odpowiedzieć?

Oczywiście, że chciałam pójść do znanej na całym świecie Ashton Academy of

Aesthetics w Hollywood, w której uczył się prawie każdy stylista gwiazd, ale nie

mam pieniędzy, żeby dostać się do Kalifornii, nie mówiąc już o płaceniu czesnego,

jeśli dostanę się do szkoły. Nie byłoby mnie nawet stać żeby kupić mango na lunch!

I kiedy bym tam była, on prawdopodobnie od razu poszedłby do Tahiti, jak zawsze

mówił.

Nie, jeśli miałam gdziekolwiek podróżować, to do Jess, ponieważ ona ma bogatego

męża, który za wszystko zapłaci.

-Melindo, jesteś tam? - zapytał Ronnie. - Rozważasz moją propozycję, tak?

Nie odpowiedziałam mu, ponieważ „rozważałam” i nagle zdałam sobie sprawę, że

Roniero nie pojedzie do Rumunii, ponieważ z pewnych powodów nie lubił tego

xlovexsickx

kraju. „Jest zbyt zimny dla mnie” - tak kiedyś mi powiedział, „O wiele za zimny

i zdradliwy”.

Chodziło o coś więcej niż tylko lód, śnieg i złe drogi. Prawie oblałam angielski

w liceum i niezbyt łapałam metafory i inne takie rzeczy jak Jess i Lucjusz, ale

wystarczyło mi tylko jego spojrzenie, by wiedzieć, że kiedy mówił, że ten kraj jest

dla niego zbyt „zimny”, nie chodziło mu tylko o pogodę.

-Um, w sumie właśnie myślałam o odwiedzeniu Jess. - w końcu powiedziałam. -

Ferie zaczną się za kilka dni, a ona zaproponowała mi, żebym przyleciała.

Słyszałam wiatr i fale przez jakieś piętnaście minut – biedny właściciel telefonu,

wszystkie jego minuty zostaną zmarnowane – a potem po raz pierwszy od czasu

kiedy poznałam Ronniego usłyszłam go naprawdę, naprawdę nieszczęśliwego.

-Miałem nadzieję, że nie będziesz chciała.

-Cóż, myślę, że chcę. - prawie podjęłam decyzję w tamtej chwili. Musiałam odciąć tę

rzecz między nami. Rzecz, która trzymała mnie przy rozmowie i przy wyobrażeniu

o świecie bezdobmnych, bezrobotnych ludzi bez ambicji, o New Agey,

o długowłosym nieumarłym facecie. Wampir, którego największym błędem było

wzruszenie ramionami, kiedy mu powiedziałam „Nie sądzę, że to się uda Ronnie.”.

Wiedziałam, że on nie wierzy w walki i miał rękę pełną peace'owskich tatuaży, żeby

to udowodnić. Ale czy nie mógłby przynajmniej trochę powalczyć o mnie?

Zaoferować, że się zmieni, tylko trochę?

-Muszę iść. - powiedziałam mu.

Ostatnią rzeczą, którą usłyszałam przed rozłączeniem był głos wampira stojącego na

plaży przy zachodzie słońca:

-Bardzo cię kocham, Mindy Sue.

Cisnęłam komórkę pod poduszkę, jakbym mogła zgasić te słowa, które nic nie

znaczyły. Raniero kochał wszystkich i wszystko. Nawet robaki, których nie chciał

zabić, jeśli czołgały się po tobie w tym obrzydliwym mieszkaniu w Lancaster,

w którym mieszkał przez jakiś czas.

Gdybym naprawdę była wyjątkowa to chciałby dla mnie walczyć walczyć i się

zmienić.

GŁUPI, GŁUPI WŁOSKI WAMPIR!

xlovexsickx

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: