A. odruchowym zgięciu wszystkich palców stopy w stronę podeszwową w trakcie drażnienia skóry boczno-dolnej powierzchni stopy
B. odruchowym wyprostowaniu palucha z jego zgięciem grzbietowym w trakcie drażnienia skóry boczno-dolnej powierzchni stopy
C. odruchowym wyprostowaniu palucha z jego zgięciem podeszwowym w trakcie drażnienia skóry w części środkowej stopy
D. odruchowym zgięciu wszystkich palców stopy w stronę grzbietową w trakcie drażnienia skóry boczno-dolnej powierzchni stopy
Objaw Babińskiego należy do podstawowych objawów sprawdzanych podczas badania neurologicznego pacjenta. Polega on na odruchowym wyprostowaniu palucha z jego zgięciem grzbietowym w trakcie drażnienia skóry boczno-dolnej powierzchni stopy. Podczas stwierdzenia dodatniego objawu Babińskiego może również wystąpić podeszwowe zgięcie pozostałych palców stopy wraz z ich wachlarzowym odwiedzeniem. Do drugiego roku życia objaw ten występuje jako fizjologiczny, natomiast po tym czasie traktowany jest jako patologiczny i świadczy o uszkodzeniu drogi korowo-rdzeniowej.
Krajewska-Kułak E., Chadzopulu A., Wybrane zagadnienia z historii rozwoju diagnostyki chorób, [w:] Krajewska-Kułak E., Szczepański M. (red.), Badanie fizykalne w praktyce pielęgniarek i położnych, Wyd. Czelej, Lublin 2008, s. 17–18; Gutysz-Wojnicka A., Elementy badania neurologicznego, [w:] Dyk D. (red.), Badanie fizykalne w pielęgniarstwie, Wyd. Lek. PZWL, Warszawa 2010, s. 259; Dutkiewicz S. (red.), Badanie fizykalne człowieka z elementami symptomatologii, Wyd. Akademii Świętokrzyskiej, Kielce 2007, s. 157.
A. położenie dłoni badającego na łuku żebrowym lewym i następnie uderzeniu w tę dłoń pięścią drugiej ręki
B. ucisk prawego dolnego kwadrantu brzucha z następowym szybkim zwolnieniem tego ucisku
C. położenie dłoni badającego w prawym dolnym kwadrancie brzucha i następnie uderzeniu w tą dłoń pięścią drugiej ręki
D. położenie dłoni badającego na łuku żebrowym prawym i następnie uderzeniu w tę dłoń pięścią drugiej ręki
Objaw Chełmońskiego (objaw chorobowy występujący w schorzeniach wątroby) bada się poprzez położenie dłoni badającego na łuku żebrowym prawym i następnie uderzeniu w tę dłoń pięścią drugiej ręki. Wystąpienie bólu podczas tego uderzenia świadczy o tym, że objaw jest dodatni, co wskazuje na toczący się proces zapalny pęcherzyka żółciowego, np. w kamicy żółciowej.
Krajewska-Kułak E., Chadzopulu A., Wybrane zagadnienia z historii rozwoju diagnostyki chorób, [w:] Krajewska-Kułak E., Szczepański M. (red.), Badanie fizykalne w praktyce pielęgniarek i położnych, Wyd. Czelej, Lublin 2008, s. 18.
A. niemożności wyprostowania kończyny dolnej w stawie kolanowym podczas jej zgięcia w stawie biodrowym
B. niemożności utrzymania równowagi ciała podczas stania z otwartymi oczami na jednej nodze
C. niemożności utrzymania równowagi podczas stania z zamkniętymi oczami i złączonymi nogami
D. niemożności utrzymania równowagi podczas stania z otwartymi oczami i złączonymi nogami
Objaw Romberga polega na niemożności utrzymania równowagi podczas stania z zamkniętymi oczami i złączonymi nogami. Występuje w wiądzie rdzenia i uszkodzeniu móżdżku.
Krajewska-Kułak E., Chadzopulu A., Wybrane zagadnienia z historii rozwoju diagnostyki chorób, [w:] Krajewska-Kułak E., Szczepański M. (red.), Badanie fizykalne w praktyce pielęgniarek i położnych, Wyd. Czelej, Lublin 2008,, s. 19; Gutysz-Wojnicka A., Elementy badania neurologicznego, [w:] Dyk D. (red.), Badanie fizykalne w pielęgniarstwie, Wyd. Lek. PZWL, Warszawa 2010, s. 235.
A. wystąpieniu silnego bólu podczas wstrząsania okolicy wątroby
B. wystąpieniu słabej bolesności bądź jej braku podczas delikatnego i powolnego ucisku powłok brzusznych z charakterystycznym wystąpieniem silnego bólu w trakcie szybkiego zwolnienia tego ucisku
C. wystąpieniu silnego bólu podczas wstrząsania okolicy nerek
D. wystąpieniu silnej bolesności podczas ucisku powłok brzusznych w okolicy górnego lewego kwadrantu brzucha
Objaw Blumberga stanowi objaw diagnostyczny, który stwierdza się u chorych z ostrym zapaleniem otrzewnej. Występuje słaba bolesność bądź jej brak podczas delikatnego i powolnego ucisku powłok brzusznych z charakterystycznym wystąpieniem silnego bólu w trakcie szybkiego zwolnienia tego ucisku.
Krajewska-Kułak E., Chadzopulu A., Wybrane zagadnienia z historii rozwoju diagnostyki chorób, [w:] Krajewska-Kułak E., Szczepański M. (red.), Badanie fizykalne w praktyce pielęgniarek i położnych, Wyd. Czelej, Lublin 2008, s. 19.
A. kilku głębszych oddechów, po których następuje bezdech, trwający od kilku sekund do nawet półtorej minuty
B. bezdechów trwających kilkanaście sekund, po których następuje coraz szybszy i głębszy oddech, który po osiągnięciu maksimum stopniowo zwalnia, co prowadzi do wystąpienia kolejnego bezdechu
C. bardzo głębokich regularnych oddechów
D. hiperwentylacji bez pojawiających się okresów bezdechu
Oddech Biota charakteryzuje się występowaniem głębszych oddechów, po których następuje bezdech trwający od kilku sekund do nawet półtorej minuty. Może występować np. w zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych.
Klimaszewska K., Wybrane dolegliwości z zakresu układu oddechowego, [w:] Krajewska-Kułak E., Szczepański M. (red.), Badanie fizykalne w praktyce pielęgniarek i położnych, Wyd. Czelej, Lublin 2008, s. 78; Dyk. D., Badanie układu oddechowego, [w:] Dyk D. (red.), Badanie fizykalne w pielęgniarstwie, Wyd. Lek. PZWL, Warszawa 2010, s. 117; Dutkiewicz S. (red.), Badanie fizykalne człowieka z elementami symptomatologii, Wyd. Akademii Świętokrzyskiej, Kielce 2007, s. 52.
A. bardzo głębokich regularnych oddechów z krótkimi okresami bezdechu
C. kilku głębszych oddechów, po których następuje bezdech trwający od kilku sekund do nawet półtorej minuty
D. hipowentylacji w przebiegu wstrząsu hipowolemicznego
Oddech Kussmaula, tzw. oddech gonionego psa, charakteryzuje się występowaniem bardzo głębokich regularnych oddechów z krótkimi okresami bezdechu. Może występować np. w śpiączce cukrzycowej.
Klimaszewska K., Wybrane dolegliwości z zakresu układu oddechowego, [w:] Krajewska-Kułak E., Szczepański M. (red.), Badanie fizykalne w praktyce pielęgniarek i położnych, Wyd. Czelej, Lublin 2008, s. 79; Dyk. D., Badanie układu oddechowego, [w:] Dyk D. (red.), Badanie fizykalne w pielęgniarstwie, Wyd. Lek. PZWL, Warszawa 2010, s. 116; Dutkiewicz S. (red.), Badanie fizykalne człowieka z elementami symptomatologii, Wyd. Akademii Świętokrzyskiej, Kielce 2007, s. 49, 52.
A. oddechów przerywanych westchnieniami
B. stale przyśpieszającego oddechu, prowadzącego do wystąpienia hiperwentylacji
C. oddechu paradoksalnego
D. bezdechów trwających kilkanaście sekund, po których następuje coraz szybszy i głębszy oddech, który po osiągnięciu maksimum stopniowo zwalnia, co prowadzi do wystąpienia kolejnego bezdechu
Oddech Cheyne’a–Stokesa charakteryzuje się występowaniem bezdechów trwających kilkanaście sekund, po których następuje coraz szybszy i głębszy oddech, który po osiągnięciu maksimum stopniowo zwalnia, co prowadzi do wystąpienia kolejnego bezdechu. Może występować np. w niewydolności ośrodka oddechowego, w kompleksie oddechowym pnia mózgu, niewydolności lewokomorowej serca, mocznicy, zatruciu barbituranami oraz urazach tkanki mózgowej.
Klimaszewska K., Wybrane dolegliwości z zakresu układu oddechowego, [w:] Krajewska-Kułak E., Szczepański M. (red.), Badanie fizykalne w praktyce pielęgniarek i położnych, Wyd. Czelej, Lublin 2008, s. 79; Dyk. D., Badanie układu oddechowego, [w:] Dyk D. (red.), Badanie fizykalne w pielęgniarstwie, Wyd. Lek. PZWL, Warszawa 2010, s. 117; Dutkiewicz S. (red.), Badanie fizykalne człowieka z elementami symptomatologii, Wyd. Akademii Świętokrzyskiej, Kielce 2007, s. 49, 52.
A. oddech zwolniony
B. oddech paradoksalny
C. oddech z występującymi okresami bezdechu
D. oddech przyśpieszony
Pojęciem tachypnoë określa się oddech przyśpieszony, który może występować w chorobach restrykcyjnych płuc lub zapaleniu opłucnej.
Klimaszewska K., Wybrane dolegliwości z zakresu układu oddechowego, [w:] Krajewska-Kułak E., Szczepański M. (red.), Badanie fizykalne w praktyce pielęgniarek i położnych, Wyd. Czelej, Lublin 2008, s. 78; Dutkiewicz S. (red.), Badanie fizykalne człowieka z elementami symptomatologii, Wyd. Akademii Świętokrzyskiej, Kielce 2007, s. 50.
A. 10–20
B. 14–20
C. > 20
D. 6–20
Prawidłowa liczba oddechów na minutę u dorosłego człowieka wynosi 14–20. Oddychanie jest procesem, który ma na celu dostarczenie do organizmu tlenu i odprowadzenie dwutlenku węgla będącego produktem przemiany materii. Prawidłowa liczba oddechów na minutę warunkuje dostateczną wymianę gazową na poziomie pęcherzyków płucnych. Warto podkreślić, że zakres prawidłowej liczby oddechów na minutę różni się w zależności od źródła [Dutkiewicz podaje jako zakres prawidłowy 12–15 oddechów/minuntę u dorosłego człowieka].
Klimaszewska K., Wybrane dolegliwości z zakresu układu oddechowego, [w:] Krajewska-Kułak E., Szczepański M. (red.), Badanie fizykalne w praktyce pielęgniarek i położnych, Wyd. Czelej, Lublin 2008, s. 77; Dutkiewicz S. (red.), Badanie fizykalne człowieka z elementami symptomatologii, Wyd. Akademii Świętokrzyskiej, Kielce 2007, s. 50.
A. mocznicy, śpiączki cukrzycowej
B. zwiększonego ciśnienia śródczaszkowego – ucisku na ośrodek oddechowy kompleksu oddechowego pnia mózgu
C. gorączki, zmniejszonej powierzchni wymiany gazowej w płucach, anemii, bólów w klatce piersiowej
D. zatrucia morfiną
W stanach patologicznych przyśpieszenie oddechu powodują: gorączka, zmniejszona powierzchnia wymiany gazowej w płucach, anemia, bóle w klatce piersiowej. Oddech przyśpiesza w stanach zwiększonego zapotrzebowania na tlen oraz w stanach zmniejszonego jego dowozu do tkanek, np. na skutek zaburzeń wymiany gazowej na poziomie pęcherzyków płucnych, zbyt małej ilości hemoglobiny czy zaburzeń w mikrokrążeniu w związku z niewydolnością serca. Przyśpieszenie oddechu powoduje również nadmiar dwutlenku węgla we krwi i powstające z kwasu węglowego jony wodorowęglanowe i wodorowe.
Klimaszewska K., Wybrane dolegliwości z zakresu układu oddechowego, [w:] Krajewska-Kułak E., Szczepański M. (red.), Badanie fizykalne w praktyce pielęgniarek i położnych, Wyd. Czelej, Lublin 2008, s. 77.
A. u pacjenta występuje oddech prawidłowy: regularny, wykonywany bez wysiłku oraz równomiernie głęboki
B. oddychanie jest możliwe z udziałem dodatkowych mięśni oddechowych i obserwuje się zwiększenie wysiłku oddechowego, a chory przyjmuje pionową pozycję klatki piersiowej
C. występuje poprawa wentylacji płuc w pozycji leżącej na plecach
D. występują regularnie powtarzające się bezdechy
Pojęciem ortopnoë określa się stan, w którym oddychanie jest możliwe z udziałem dodatkowych mięśni oddechowych i obserwuje się zwiększenie wysiłku oddechowego, a chory przyjmuje pionową pozycję klatki piersiowej. Duszność typu ortopnoë nasila się w pozycji leżącej, dlatego chory przyjmuje pozycję siedzącą lub stojącą z pochyleniem do przodu i podparciem ramion, co znacznie ułatwia oddychanie. Stan taki może wystąpić np. w niewydolności lewego serca.
A. zwłóknieniu płuc, biernym przekrwieniu płuc
B. astmie oskrzelowej
C. przy wysięku lub przesięku opłucnowym
D. prawidłowe odpowiedzi A i C
Duszność określana jest jako subiektywne uczucie braku powietrza. Duszność wdechowa może pojawić się u chorego w zwłóknieniu płuc, biernym przekrwieniu płuc oraz przy wysięku lub przesięku opłucnowym. Są to stany, w których występuje trudność z nabraniem dostatecznej ilości powietrz do płuc, co wywołuje uczucie duszności wdechowej.
Klimaszewska K., Wybrane dolegliwości z zakresu układu oddechowego, [w:] Krajewska-Kułak E., Szczepański M. (red.), Badanie fizykalne w praktyce pielęgniarek i położnych, Wyd. Czelej, Lublin 2008, s. 87; Dutkiewicz S. (red.), Badanie fizykalne człowieka z elementami symptomatologii, Wyd. Akademii Świętokrzyskiej, Kielce 2007 , s. 40.
A. niewydolności prawej komory serca
B. zwolnionego przepływu krwi w sieci naczyń włosowatych oraz nadmiernego odtlenowania krwi żylnej
C. zaburzeń wymiany gazowej na poziomie pęcherzyków płucnych
D. prawidłowe odpowiedzi A i B
Generalnie sinica to niebieskawe zabarwienie skóry i/lub błon śluzowych. Natomiast sinica obwodowa spowodowana jest zwolnieniem przepływu krwi krążącej w sieci drobnych naczyń włosowatych i w konsekwencji nadmiernym odtlenowaniem krwi żylnej (w wyniku zwiększonego poboru tlenu). Niewydolność prawej komory serca powoduje zastój krwi na obwodzie, co prowadzi do zwolnienia jej przepływu przez naczynia włosowate.
Klimaszewska K., Wybrane dolegliwości z zakresu układu oddechowego, [w:] Krajewska-Kułak E., Szczepański M. (red.), Badanie fizykalne w praktyce pielęgniarek i położnych, Wyd. Czelej, Lublin 2008, s. 89. Dutkiewicz S. (red.), Badanie fizykalne człowieka z elementami symptomatologii, Wyd. Akademii Świętokrzyskiej, Kielce 2007 r. s. 43, 55.
A. Douglas
B. Waterlow
C. VAS (visual analogue scale)
D. Barthela
Skala VAS (visual analogue score) jest bardzo prostą skalą, pozwalającą na ocenę dolegliwości bólowych przez samego chorego. To 10-centymetrowa linijka, na której zaznacza on stopień odczuwanego przez siebie bólu. Przyjmuje się 0 jako brak dolegliwości bólowych, a 10 jako najsilniejszy ból, jaki tylko chory może sobie wyobrazić. Skala ta służy również monitorowaniu efektów leczenia przeciwbólowego. Wynik pomiaru natężenia bólu zapisywany jest w postaci cyfry, która oznacza długość wskazanego przez pacjenta odcinka.
Rolka H., Ocena bólu, [w:] Krajewska-Kułak E., Szczepański M. (red.), Badanie fizykalne w praktyce pielęgniarek i położnych, Wyd. Czelej, Lublin 2008, s. 142; Pyszkowska J., Rola pielęgniarki w łagodzeniu bólu i cierpienia. Patomechanizm bólu i istota cierpienia totalnego, [w:] de Walden-Gałuszko K., Kapt...
dmateo