DŻUMA JAKO PARABOLA CZYLI JAK WALCZYLI Z DZUMĄ .PRACA NAD PANACEUM, SZCZEPIONKĄ JAKĄ ZAJELI POSTAWĘ WOBEC DZUMY, DZUMA JAKO ZARAZA, WOJNA, ZŁO W CZŁOWIEKU-WYPOWIEDZ DOKTORA REJKU
„Dżuma” Alberta Camusa jest powieścią parabolą co oznacza, że oprócz znaczenia dosłownego, posiada znaczenia przenośne, a więc dopiero po metaforycznym zrozumieniu sensu powieści dowiemy się co autor chce nam przekazać.W powieści płaszczyzną dosłowną jest walka z epidemią dżumy, ale jest to alegoria wojny, nieszczęścia i zła. Autor ukazał w swej powieści różnorakie postawy ludzkie, jakie możemy obserwować w obliczu zła.
Akcja powieści rozgrywa się w Oranie, algierskim mieście portowym od 16 kwietnia w latach czterdziestych (autor nie podaje ostatniej cyfry daty, w to miejsce stawia kropkę, w książce jest mowa o roku 194.) do około połowy lutego następnego roku. Czas akcji obejmuje historie rozwoju dżumy – od momentu pojawienia się pierwszego zdechłego szczura do radości z opanowania choroby.
Powieść opisuję wyczerpującą walkę z czasem, by powstrzymać epidemię oraz podjęte w niej środki.
W pierwszej kolejności przeprowadzona zastaje deratyzacja całego miasta. Zakażone osoby zostają odizolowane i umieszczone w nowych oddziałach szpitalnych otwartych w szkołach. Zostaje sprowadzone serum, które niestety okazuje się nieskuteczne. Rozpoczynają się badania nad opracowaniem nowego serum, które zwalczy zarazę. Ponieważ choroba szerzy się w zastraszającym tępie, zapada decyzja o odizolowaniu całego miasta i powołanie oddziałów sanitarnych do walki z epidemią. Ponieważ umiera coraz więcej i coraz szybciej duża liczba ludzi, kolejnym środkiem do walki z zarazą jest grzebanie zmarłych w wielkich dołach i posypywanie ich wapnem.
W końcu los uśmiecha się do zarażonego miasta i serum opracowane przez Doktora Castela zaczyna uzdrawiać chorych.
Kluczową postacią w powieści jest Doktor Bernard Rieux – jest narratorem powieści, ale ujawnia to dopiero pod jej koniec. Jest całkowicie oddany swojej pracy i pacjentom. Gdy dżuma nawiedza Oran, pracuje niestrudzenie całymi dniami, by nieść ulgę w cierpieniach mieszkańcom miasta. Jest bezkompromisowy w zachowaniu moralnych zasad i w walce z ludzkim cierpieniem. Próbuje być jak najbardziej obiektywnym narratorem.
Powieść Camusa można czytać jak kronikę czasu zarazy – pisarz przedstawił w niej dokładny przebieg epidemii dżumy, która wybuchła w latach 40. w algierskim mieście Oran. Opisał mechanizmy rządzące społecznością w stanie zagrożenia, ukazując kolejne etapy pogrążania się miasta i jego mieszkańców w chaosie. Wbrew pozorom powieść Camusa nie jest jednak kroniką zarazy, ale przypowieścią o ludzkim losie, uniwersalnych ludzkich sytuacji, zasad postępowania i postaw wobec życia i śmierci.
poturbowany13