196200406.pdf

Nr 196

Czerwiec 2004

W IOSNA

Jedynie Bóg o miłującym sercu mógł stworzyć dla nas świat taki jak ten ...

świat, który wygląda jak cudowne żonkile wyłaniające się ze swymi kielichami,

które jarzą się i promienieją – tak jak gdyby On powtórzył rozkaz z Księgi Rodzaju i znowu

powiedział, „Niech stanie się światłość.” *

J AKIM WSPANIAŁYM CUDEM BYŁ ŚWIAT,

człowieka, sprowadzając nieszczęścia, które są wi-

doczne nawet w pobieżnym przeglądzie historii.

Bóg nie może być słusznie oskarżany o stworze-

nie zła, ponieważ On dozwolił na nie jedynie dla-

tego, że ono było niezbędne, aby Jego stworzenia

nauczyły się odróżniać dobro od zła; abyśmy przez

zaznajomienie z grzechem i jego następstwami –

chorobami, nędzą i śmiercią – mogli się przekonać

o jego gorzkich skutkach, i tym samym, byli przy-

gotowani, aby w odpowiednim czasie wybrać życie.

Umożliwienie przez Boga doświadczenia ze złem

bez udostępnienia człowiekowi możliwości okaza-

nia, że lekcja została przyswojona – innymi słowy,

bez sprawdzianu – okazałoby się niekompletne.

Dlatego Bóg wyznaczył dzień, w którym świat bę-

dzie się uczył sprawiedliwości (Dz.Ap. 17:31). Po-

czątek tego dnia naprawdę będzie okresem odświe-

żenia – nową Wiosną, pełną nadziei i obietnicy

wiecznego życia.

Dla chrześcijanina, wątek zbawienia przewija

się przez cały Stary i Nowy Testament. Dla tych,

którzy są zasmuceni swym grzesznym stanem i

grzesznymi drogami, bezbożny świat – świat ślepe-

go przypadku – byłby nie do zniesienia. Życie nie

ma żadnego znaczenia bez uznania, że jest Bóg,

który oferuje zbawienie przez swego Syna, Jezusa

Chrystusa. To jest to posłannictwo wyzwolenia z

grzechu i śmierci do nowego życia, darowanego

życia, które zachwyca serca tych, którzy swe szczę-

ście pokładają w Odkupicielu. Dla takich, jak mówi

pieśń, „Grudzień jest tak przyjemny jak maj.”

BS,’04,82

kiedy został stworzony! Wszystko wskazuje na

to, że ziemia liczy miliony lat. Odpowiedź na pyta-

nie jak ona powstała, zależy od tego czy ktoś przyj-

muje pogląd biblijny, czy dominujący pogląd o

ewolucji, która całą egzystencję przypisuje przy-

padkowi.

Zastanawianie się nad tym nie jest celem tego

artykułu. To czasopismo stoi na stanowisku, że ca-

łe „stworzenie” z konieczności ma Stworzyciela – że

wszystko życie ma w Nim swe źródło i że przed

Nim jesteśmy odpowiedzialni za to jak żyjemy. Róż-

nica zdań pomiędzy kreacjonistami z jednej strony

a ewolucjonistami z drugiej, jest przedstawiana w

mediach w zwyczajnych określeniach, dając do zro-

zumienia, że każda ze stron jest ograniczona i upar-

cie odmawia wglądu w argumenty drugiej strony.

Oczywiście, ta sprawa jest o wiele bardziej skompli-

kowana.

Na planecie Ziemi ludzkość, nawet w jej skażo-

nym stanie, jest największym osiągnięciem Boskich

umiejętności. W swym doskonałym stanie, czło-

wiek był moralnie prawy i fizycznie doskonały. Bóg

stworzył Adama jako wolnego człowieka w korzy-

staniu ze wszystkich jego zdolności – fizycznych,

umysłowych i moralnych – i choć one wszystkie

były doskonałe w swej mierze, to każda z nich by-

ła zdolna do wielkiego rozwoju. Gdyby zło nigdy

nie było przed nim postawione, on nie mógłby się

mu przeciwstawić i w wyniku tego, nie byłoby żad-

nej cnoty ani zasługi w czynieniu dobra przez nie-

go. Akt nieposłuszeństwa spowodował upadek

* „Wiosna”, fragment z Cudownych Wspomnień Patience Strong, wydanych przez Smithmark.

„P ODNIEŚCIE S ZTANDAR DO N ARODÓW ” – Izaj. 62:10

Spis Treści —

Czerwiec 2004

Wiosna - 82

Nowość życia - 83

Ze śmierci i zła wypływa nowe życie

Ta szczęśliwa bojaźń - 87

Bojaźń pobożnego usposobienia: cześć

Pytania biblijne - 89

* Spodziewanie Pawła

* Uniwersalne odkupienie?

* Dlaczego różniące się wierzenia?

* Eliasz w niebie?

Słudzy Boga i człowieka - 91

Dietrich Bonhoeffer

Moc z góry - 93

Słaby w ciele, mocny w duchu

Plan Konwencji - część I - 95

Dla młodych czytelników - 96

Ruta i Noemi

Sz tandar Biblijny i Zwiastun Chrystusowego Królestwa (ISSN 1732–0089) Miesięcznik – Wydawany przez Świecki Ruch Misyjny

„Epifania” w Nowym Dworze Mazowieckim. Redaktor: Ralph M. Herzig, Pa. 19425 - 2700, USA, Redaktor odpowiedzialny w Polsce:

Piotr Woźnicki, ul. Zdobywców Kosmosu 17, 05-100 Nowy Dwór Mazowiecki. Witryna internetowa: http://epifania.pl

e-mail: srme@epifania.pl Cena: pojedynczego numeru – 2 zł; prenumerata roczna (12 numerów) – 24 zł.

„ N OWOŚĆ Ż YCIA”

- Rzym. 6:4 -

Zaświtał poranek

Niczym pierwszy poranek,

Zaśpiewał kos

Niczym pierwszy ptak.

Chwała za śpiewającego!

Chwała za poranek!

Chwała za tych, którzy ukazują Świeżość

Pochodzącą z Boskiego Słowa!

- Eleanor Farjeon (1931)

G DZIE BYŁEŚ, zapytał Jehowa swego sługę Hio-

przewidziane lekarstwo na uwolnienie go od na-

stępstw grzechu, Bóg w swej wszechwiedzy rozu-

miał, że rezultatem tego będzie doprowadzenie czło-

wieka do znajomości, przez doświadczenie, które

umożliwi mu odczucie gorzkości i nikczemności

grzechu, w przeciwieństwie do niezrównanej wspa-

niałości cnoty. Tym sposobem człowiek nauczy się

pełniej miłować i czcić swego Stwórcę, źródło i po-

czątek wszelkiej dobroci.

Ostateczny rezultat spowoduje większe uznanie

dla Boga i będzie bardziej błogosławionym stanem dla

ludzkości niż ten, którym mogłaby się cieszyć, gdyby upa-

dek od łaski nigdy nie nastąpił.

Umieranie i śmierć

„Dnia, którego jeść będziesz z niego, na pewno

umrzesz” (1 Moj. 2:17, KJV). Adam w rzeczywistości

nie poszedł na śmierć w tym samym momencie – je-

go wyrok został odroczony. We współczesnym języ-

ku powiedzielibyśmy, że jego wyrok śmierci został

wykonany przez dożywotnie więzienie aż do śmier-

ci. Bardziej dosłowne tłumaczenie hebrajskiego tek-

stu brzmi, „dnia, którego jeść będziesz z niego, umie-

rając umrzesz.” Innymi słowy, od chwili nieposłu-

szeństwa Adama i Ewy proces umierania zaczął dzia-

łać, a jego nieuniknionym rezultatem była śmierć.

To było jedynie kwestią czasu – w przypadku Ada-

ma długiego czasu, ponieważ on żył 930 lat, lecz nie-

uchronnie ani trochę więcej.

Niezależnie od tego, za jakim wyjaśnieniem eg-

zystencji człowieka i jego natury ktoś się opowiada,

jest niezaprzeczalne, że wszyscy jesteśmy niedosko-

nali i znajdujemy się w stanie umierania; takim czy

innym sposobem, częściowo już jesteśmy umarli. To

nie jest dla nas tak oczywiste, kiedy znajdujemy się

w wiośnie młodości. Lecz kiedy mamy trochę więcej

przeżytych lat, jesteśmy świadomi zegara odmierza-

jącego pozostające przed nami lata.

Ani medycyna, ani genetyka, ani ćwiczenia nie

mogą rozwiązać zasadniczego problemu i udzielić

nam wiecznego życia. Od kołyski aż do grobu pozo-

stajemy w cieniu śmierci, cieniu zwiększającym się

każdego roku. Jak Dawid wyraża to w Psalmie 23:

„Przechodzę przez dolinę cienia śmierci” (KJV). Im

dalej wchodzimy w tę dolinę, tym staje się ciemniej-

sza, aż ostatnia iskra życia zgaśnie.

Pismo Święte uczy, że „zapłatą za grzech jest

śmierć ” (Rzym. 6:23, kursywa nasza). Zauważmy, że

werset nie mówi umieranie czy męki, lecz „śmierć.”

Ta śmierć byłaby wieczna, gdyby nie ofiara Chry-

stusa, której celem jest odkupienie nas od śmierci.

ba, „gdy wespół śpiewały gwiazdy zaranne, a

weselili się wszyscy synowie Boży?”

Z tego wersetu otrzymujemy przelotny wgląd

wstecz, w sceny towarzyszące stwarzaniu ziemi. Rozu-

miemy, że „synowie Boży” to aniołowie, wierni po-

mocnicy Boga i świadkowie od niepamiętnych czasów.

Możemy mieć jedynie mgliste wyobrażenie o

tym, z jaką rozkoszą ci niebiańscy obserwatorzy pa-

trzyli na tę nową rzecz, którą Bóg tworzył, wraz ze

wszystkimi obietnicami o wspaniałej przyszłości dla

rasy, która wkrótce miała być stworzona.

To wydaje się być bardzo dalekie od naszego

obecnego stanu. Świat istnieje od wieków, jego histo-

ria roi się od dobrych intencji, które uległy wypa-

czeniu, osobistych tragedii milionów ludzi i ludzko-

ści odłączonej od swego Boga Stworzyciela.

„Niedojrzali” Adam i Ewa, którzy dopiero co wy-

szli spod twórczej ręki Boga, obdarzeni wszystkim, o

co ludzkie serce mogło prosić, przez nieposłuszeń-

stwo zmarnowali bezpośrednie perspektywy życia,

nie tylko dla siebie samych, lecz dla wszystkich, któ-

rzy narodzili się z nich. Przez ten pojedynczy akt

nieposłuszeństwa, oni na długie wieki pozbawili swe

dzieci świata pokoju i pomyślności.

Czy Bóg wszczepił w pierwszego mężczyznę i

kobietę to wielkie pragnienie wiedzy, którego za-

spokojenie doprowadziło ich do aktu buntu? Dla-

czego ten grzeszny czyn Bóg powiązał z karą, wie-

dząc, że znajomość zła nie może być uzyskana w ża-

den inny sposób?

Dozwolenie na zło

Bez trudu możemy zauważyć, że znajomość zła

nie może być nabyta w inny sposób niż przez ze-

tknięcie się z nim. Adam i Ewa nie mogliby być nie-

posłuszni, gdyby nie dano im przykazania, którego

naruszenie pociągało za sobą karę.

Tak więc Bóg nie tylko przewidział możliwość

upadku człowieka w grzech, lecz dozwolił na to. To

było częścią Jego planu. Dlaczego? Ponieważ, mając

M AJ 2004

Lecz ludzka bezradność stwarza

sposobność do okazania Boskiego mi-

łosierdzia i miłości w Chrystusie Je-

zusie, ponieważ Bóg obmyślił sposób,

dzięki któremu mógł być zarówno

sprawiedliwy jak i miłosierny – „że,

kiedy jeszcze byliśmy słabi, we właści-

wym czasie Chrystus umarł za niepo-

bożnych” (Rzym. 5:6, KJV).

Jednakże, śmierć Chrystusa nie

chroni nas obecnie – nawet jako

chrześcijan – przed umieraniem. Ona

chroni nas przed pozostaniem w

śmierci na zawsze, ponieważ Chry-

stus przyszedł, aby otworzyć drzwi

więzienia i dać wolność uwięzionym

(Izaj. 61:1,2; Łuk. 4:18,19). Chrystus

czyni to nie przez sprzeciwianie się

czy unikanie Boskiej sprawiedliwo-

ści, lecz uznając ją i płacąc to, czego

ona wymagała. On ma prawo, aby

uwolnić tych więźniów. Przez swą

własną śmierć On kupuje grzesznika.

Jezus przyszedł na świat przez

szczególny twórczy akt Boga i w re-

zultacie tego był nieskażony prze-

kleństwem grzechu i śmierci. Ponie-

waż nie stracił swego prawa do życia

czy to przez grzech Adama, czy

przez swój własny (gdyż był bez-

grzeszny), śmierć nie miała żadne-

go prawa do Niego. Dlatego On miał

coś do zaoferowania sprawiedliwo-

ści za życie ludzkości: Siebie samego.

On musiał mieć prawo do wieczne-

go życia, bo inaczej nie mógłby go

dać w okupie.

Lecz jak życie jednego, mogło ku-

pić życie wielu ? Tylko na zasadzie za-

stępstwa. Adam reprezentował całą

nienarodzoną ludzkość, kiedy został

postawiony na próbie. W następstwie

tego, przez jego upadek „śmierć przy-

szła na wszystkich ludzi” i wszyscy

zostali uznani za grzeszników jeszcze

przed swym narodzeniem. Chrystus

przez swą śmierć odkupił Adama

spod wyroku śmierci, a czyniąc tak

nabył wszystkich potomków Adama

– całą ludzką rodzinę (Rzym. 5:18,19).

Zmartwychwstanie zagwarantowane

Czy zmartwychwstanie umarłych

jest dobrowolnym aktem czy obo-

wiązkiem Boskiej sprawiedliwości?

Ponieważ Chrystus umarł za wszyst-

kich, zgodnie z Boskim zarządze-

Powszechnym symbolem Spra-

wiedliwości jest kobieta, cza-

sem z przepaską na oczach,

trzymająca wagę i miecz, mi-

tyczna grecka bogini Temida

(poprzedniczka rzymskiej bo-

gini, Justitii), która dla starożyt-

nych Greków reprezentowała

boską sprawiedliwość, zapew-

niającą równość i obronę pra-

wa bez uprzedzeń – ideały cha-

rakterystyczne dla jedynego

prawdziwego Boga.

W nieposłuszeństwie człowiek dostał się w ręce Sprawiedliwości

i chociaż Bóg jest miłosierny i miłujący, to między Jego przymiotami

nie może być żadnego konfliktu. Miłosierdzie i miłość muszą być

przejawiane w harmonii ze sprawiedliwością. Ścisła sprawiedliwość

nie może przebaczyć winnemu (4 Moj. 14:18). Człowiek był winny i

dlatego musiał być potraktowany według sprawiedliwości. Sprawie-

dliwość mówi, Twoje życie jest stracone, „umierając umrzesz.” Czło-

wiek został wtrącony do więzienia śmierci, a Sprawiedliwość, zamy-

kając go, mówi: „Nie wyjdziesz stamtąd, pókibyś nie oddał do ostat-

niego pieniążka” (Mat. 5:26).

Chrystus naszym Zastępcą

Wśród chrześcijan przeważa fałszywy pogląd o zastępstwie, któ-

ry wynika z założenia, że Bóg jako mściwy tyran, rozgniewał się, iż

człowiek zgrzeszył, odmawiając okazania mu miłosierdzia, dopóki

nie została przelana krew, nie dbając o to czy była to krew winnego,

czy niewinnego. Prawdopodobnie wielu skłania się, by spoglądać na

Zastępstwo jako na doktrynę hańbiącą Boga, będącą poglądem zbyt

prawniczym, chociaż jest wiele wersetów Pisma Świętego, które ina-

czej trudno jest zastosować, jak ten, że Chrystus „z łaski Bożej za

wszystkich śmierci skosztował”; „ciało moje, które ja dam za żywot

świata”; i Chrystus „dał samego siebie na okup za wszystkich” (Żyd.

2:9; Jana 6:51; 1 Tym. 2:6).

To nie z powodu opuszczenia przez Niego chwały, jaką posiadał

ani przez przestrzeganie Zakonu czy też z powodu odrzucenia Go

przez Żydów; to nie przez Jego zmartwychwstanie, lecz przez Jego

śmierć jesteśmy pojednani z Bogiem. Jednak śmierć i zmartwychwsta-

nie Chrystusa są nieodłącznie z tym powiązane i wszystko to było po-

trzebne. Jak Jego śmierć nie uczyniłaby nam wiele dobra, gdyż byli-

byśmy bez żyjącego Zbawiciela, tak również gdyby Jezus był najdo-

skonalszym przywódcą i przewodnikiem, i wspaniałym przykładem

świętego życia, my będąc więźniami pod panowaniem śmierci, nigdy

nie moglibyśmy pójść za Jego przewodem, dopóki On najpierw nie

wykupiłby naszego uwolnienia.

Boska sprawiedliwość musi być zaspokojona

Bóg w swej sprawiedliwości, uznając i egzekwując Swoje własne

prawo, nie mógł pozwolić, aby człowiek żył ponownie, gdyby żądania spra-

wiedliwości nie zostały zaspokojone. Człowiek jest dłużnikiem i jeśli nie mo-

że zapłacić długu, nie może wyjść z więzienia śmierci – nie może mieć ży-

cia. Jak człowiek mógłby okupić winy za siebie? Jak ktoś, kto jest podda-

ny karze i dotknięty ubóstwem, może kupić swą własną wolność? On nie

może zapłacić tego długu i w rezultacie tego, nie może się uwolnić.

S ZTANDAR B IBLIJNY

niem, to uwolnienie więźniów przetrzymywanych

za grzech, jest oczywiście obowiązkiem Boskiej spra-

wiedliwości. To nie znaczy, że Bóg sam może być

zmuszony do czegoś, co jest przeciwne Jego woli.

Lecz On wcześniej zobowiązał się przysięgą, że za-

pewni błogosławieństwo ludzkiej rodzinie (1 Mojż.

22:15-18; Żyd. 6:13,14). Tym sposobem Bóg posuwa

do przodu swój własny plan zgodnie z Jego wolą; On

zawsze panuje nad sytuacją.

Jednakże, niewłaściwe byłoby klasyfikowanie

zmartwychwstania dla wszystkich (Chrystus umarł

za wszystkich ) jako uniwersalizmu – uniwersalnego

zbawienia do życia wiecznego. Nie, to jest wybawie-

nie wszystkich ludzi ze stanu śmierci, lecz ponieważ

niektórzy będą podlegać „drugiej śmierci” z powodu

swego własnego grzechu, to nie może być wieczne

zbawienie.

Mając wzbudzoną ludzkość, przywróconą tam,

gdzie była przed upadkiem, z przewagą posiadania

znajomości charakteru i skutków zła, z własnego do-

świadczenia, Chrystus zaproponuje chętnym i po-

słusznym życie wieczne. Kiedy w ten sposób będą

przywróceni do naturalnego, doskonałego życia, ma-

jąc znajomość dobra i zła, będzie się od nich oczeki-

wać doskonałego posłuszeństwa, jakie było wymaga-

ne od Adama i odpowiednio do tego oni zostaną

wypróbowani.

Wybrani i niewybrani

Zostaną ustanowione warunki w celu osiągnięcia

życia wiecznego, lecz nikt nie uzdrowi ludzkości z

upadku oprócz sprawiedliwości i przyjęcia naszego

Zastępcy. Aby mieć jasne zrozumienie Boskiego Pla-

nu, musimy rozpoznać podział, jaki On czyni po-

między Kościołem (wybranymi) i światem w ogólno-

ści (niewybranymi).

Bóg „tak umiłował świat” (Jana 3:16), że uczy-

nił wielkie i obfite zabezpieczenia dla ich wiecznej

szczęśliwości i pokoju. Lecz w międzyczasie, gdy

oni zdobywają doświadczenie ze złem, Bóg powo-

łuje ze świata „maluczkie stadko” – Oblubienicę

Chrystusa, której daje „bardzo wielkie i kosztow-

ne obietnice”, uzależnione od ich cierpienia z Nim,

odłączenia od reszty świata, aby mogli stać się

współdziedzicami z Nim, co jest przywilejem nie-

zaoferowanym ogółowi ludzkości (Łuk. 12:32; 2

Piotra 1:3,4). Apostoł Jan pisze, „Patrzcie, jaką mi-

łość dał nam Ojciec, abyśmy dziećmi Bożymi na-

zwani byli ... ale się jeszcze nie objawiło czym bę-

dziemy; lecz wiemy, iż gdy się On objawi, podob-

ni Mu będziemy; albowiem ujrzymy Go tak jak

jest” (1 Jana 3:1,2). A Apostoł Paweł oświadcza o tej

szczególnej kompanii, „Tenże duch poświadcza

duchowi naszemu, żeśmy dziećmi Bożymi. A jeśli

dziećmi, tedy i dziedzicami, dziedzicami w praw-

dzie Bożymi, a współdziedzicami Chrystusowy-

mi” (Rzym. 8:16,17).

O Boże, niech Królestwo Twoje

przyjdzie, Niech rząd Twój na ziemi

zacznie się; Laską Twą żelazną

Grzechu tyranię przerwij

Zmartwychwstanie Kościoła

„A tak jeśliście powstali z Chrystusem, tego, co

jest w górze, szukajcie, gdzie Chrystus na prawicy

Bożej siedzi.” Ten werset (Kol. 3:1) jest w czasie prze-

szłym i mieści w sobie myśl, że zmartwychwstanie

Kościoła Chrystusowego było faktem dokonanym.

Niemal w ten sam sposób, bez cienia sprzeczności, o

tych samych osobach jest powiedziane, że stały się

„umarłe z Chrystusem” (Kol. 2:20).

Zanim może nastąpić zmartwychwstanie, musi

nastąpić śmierć. Lecz jak obydwa stwierdzenia mo-

gą być prawdziwe w tym samym czasie? W akcie

swego posłuszeństwa Bogu, przez Chrystusa, Ko-

ściół wyrzekł się swych ziemskich nadziei i ambicji –

wszystkich, jakie miał i spodziewał się mieć. Uznając

się za umarłych dla świata, oni zostali uznani przez

Boga jako ożywieni w Chrystusie, dostępując zmar-

twychwstania w Nim. Oczywiście, ich zmartwych-

wstanie w obiektywnym, ostatecznym znaczeniu,

Pierwsze Zmartwychwstanie, wtedy należało jeszcze

do przyszłości.

Zatem niezbędne jest rozróżnienie pomiędzy ty-

mi spłodzonymi z ducha, przyszłą niebiańską kom-

panią, a tymi, którzy z powodu historycznego czasu

nie zostali objęci tym powołaniem. Tym sposobem

możemy zrozumieć naturę zmartwychwstania – że

ono jest różnie stosowane zgodnie z Boskimi celami

i czasem w Jego Planie. Nie wszyscy Chrześcijanie

idą do nieba. Przeważająca liczba tych, którzy przyj-

mują cenną nazwę – chrześcijanin – a wielu jeszcze

obecnie to czyni – mogą się spodziewać wspaniałej

wieczności, nie w niebie, lecz na ziemi.

Zmartwychwstanie i restytucja dla niewybranych

Sama czystość Boskiej sprawiedliwości, jak rów-

nież miłość Boża w dostarczeniu okupowej ofiary

Chrystusa, zapewnia nas, że po zapłaceniu kary, każ-

dy musi być kiedyś uwolniony ze śmierci. To nastą-

pi w przyszłym Królestwie Chrystusa (Mat. 6:10; Ja-

na 18:36). Jednakże, nie wszyscy w tym Królestwie

przyjmą Chrystusa i będą wiecznie zbawieni. Będzie

wtóra śmierć, lecz tych, którzy zostaną jej poddani,

nie można co do ilości porównać z liczbą tych, którzy

będą zbawieni (Dz.Ap. 3:19-23).

Świat, chociaż kupiony przez Jego śmierć, odzy-

ska w Nim jako swym Zastępcy jedynie to, co stracił.

M AJ 2004

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: