7 Vetus.pdf

VII

Weszłam do swojej komnaty aby się przebrać. Em i Ros byli w moim pokoju i

pakowali jakąś książkę do plecaka.

- Co to jest?- zapytałam

- Pożyczyłem to z komnaty tego maga jest tu opisane życie królewskie i zbiór

jego mikstur. Przyda nam się do naszej pracy- odrzekł zadowolony z siebie

- Chyba raczej sobie przywłaszczyłeś to- wskazałam na książkę- No ale dobrze

nie ważne- powiedziałam biorąc suknie w kolorze bordo, aby się przebrać na

ucztę. Rozpuściłam włosy, które cały czas nosiłam upięte w kok i się

przeraziłam włosy zaczęły mi się kręcić praktycznie miałam już loki. Co ja bym

oddała za prostownicę. Moich przyjaciół nie było już w komnacie miałam już

wychodzić gdy nagle do moich drzwi rozległo się pukanie.

- Proszę- proszę powiedziałam zdziwiona. To był Jasper.

- Książę Edward przesyła podarunek- rzekł podając mi szkatułkę

- Dziękuję- Jasper tylko się ukłonił i wyszedł. Położyłam szkatułkę na łóżku i

usiadłam kolo niej. Dotknęłam delikatnie jej złotej krawędzi a potem ostrożnie

ją otwarłam. W środku był wisiorek na którym znajdowało się średniej

wielkości rubinowe serce. Przyłożyłam dłonie do ust nie wiedząc co zrobić

gdyby Edward żył w tych czasach co ja nie zwlekałbym powiedziałbym mu co

do niego czuję. Postanowiłam że założę prezent od Edwarda. Poszłam prosto do

komnaty w której była urządza uczta w oddali widziałam Ros I Emmetta, którzy

rozmawiali z Jasperem . Nie było mi źle na dworze w szesnastym wieku,

gdybym mogła to nie wiem czy bym nie została ale wiedziałam że to nie mój

czas. Wchodziłam do sali gdy nagle niewiadomo z kąt pojawił się przede mną

Edward

- Mam nadzieję, że dotrzymasz mi towarzystwa?- zapytał patrząc mi w oczy

- Oczywiście- odpowiedziałam tonąc w jego spojrzeniu- Dziękuję za prezent-

przypomniałam sobie o nim gdy tak tonęłam i tonęłam w jego spojrzeniu,

Edward popatrzył na moją szyję i tylko się uśmiechnął. Zasiedliśmy za bogato

zastawionym stołem, król wstał z miejsca i ogłosił, że uczta została rozpoczęta.

Wszyscy śmiali się, jedli i pili litry wina. Tyle niesamowitych przeżyć, ale

niestety nie mogę napisać o tym w naszej pracy wzięli by nas za umysłowo

chorych.

- Uczynisz mi ten zaszczyt i zatańczysz ze mną?- zapytała Edward

- Z chęcią- odpowiedziałam i szybko wstałam. Taniec nie był ciężki, ale muszę

przyznać że myliłam się w krokach dobrze że chociaż napatrzyłam się na innych

tańczących. Dłoń Edwarda była taka przyjemna, ciepła i delikatna w dotyku

mogłabym go nigdy nie puszczać, kiedy taniec dobiegł końca Edward ukłonił

się

- Chciałbym ci coś Izabello pokazać- powiedział ciepło Edward

- Co takiego ?- zapytałam

- Pewne miejsce w którym uwielbiam spędzać czas

- A więc chodźmy- Edward wziął mnie za rękę i wyszliśmy z zamku. Poszliśmy

w głąb ogrodu aż w końcu przeszliśmy przez gąszcz drzew i krzewów i

znaleźliśmy na górze z której było widać całe miasto i zachodzące słońce

wyglądało tak jakby miało utonąć w domostwach nigdy nie widziałam takiego

zachodu słońca . I wtedy pomyślałam o moich przyjaciołach. Em kiedyś zrobił

Ros niespodziankę i przygotował randkę na jakiejś polanie gdzie obserwowali

zachód słońca, aż zachciało mi się płakać oni mieli siebie, a ja nikogo nie

miałam z kim oglądać zachodów słońca ani wschodów, a przednimi był jeszcze

nie jeden zachód i wschód. Ja nie miałam nikogo nie miałam nic. Czułam jak po

moich policzku spływa łza.

- Izabello nie płacz- powiedział łagodnie- To przez to miejsce?- zapytała

zaniepokojony

- I tak i nie- powiedziałam obracając się w jego stronę- Tu jest naprawdę

pięknie- Edward podszedł do mnie i otarł łzy z moich policzków. Staliśmy tak

naprzeciwko siebie spoglądając sobie w oczy chciałam aby ta chwila trwała

wiecznie. I nagle usta Edwarda zbliżyły się do moich, czułam jego dotyk. Nasze

wargi zbliżyły się do siebie, aż w końcu się zetknęły nie pozostawiając po sobie

śladu. Pocałunek był namiętny ale jednocześnie taki delikatny. Dotknęłam jego

twarzy, a on tylko przymknął oczy.

- Jesteś dla mnie Izabello najważniejsza- szepnął mi do ucha Edward

Nagle poczułam wyrzuty sumienia powinnam mu powiedzieć, ale przecież to

dla niego wydało by się śmieszne, ale jedno wiem że go pragnęłam i gdyby

było to możliwe zostałam bym z nim. A tak to co wakacyjny romans?. Ja w

jego świecie nie istniałam tak jak on nie istniała w moim. Chciałam się o niego

troszczyć, budzić się przy nim każdego ranka lecz to nie będzie mi dane.

Miałam ten sam dylemat bark odwagi by mu powiedzieć taka sama sytuacja jak

z Mike tylko że jego nie kochałam a, Edwarda tak kochałam. Wtuliłam się w

Edwarda i obróciłam delikatnie głowę w stronę słońca już prawie zaszło

utopione w mieście. Jak dla mnie to mogliśmy tak stać nawet do rana byle bym

nie musiała się z nim rozstawać. Edward odprowadziła mnie do komnaty na

dowidzenia dotknął jedynie mojej twarzy. W nocy nie mogłam zmrużyć oka

przewracałam się z jednego na drugi bok. Dni mijały tak szybko, a ja tak bardzo

chciałam nacieszyć się Edwardem starłam się nie myśleć o tym że za trzy dni

nastąpi już pełnia. Wykorzystywałam każdą spędzoną chwilę z Edwardem do

maksimum. Edward zabierał mnie na przejażdżki konne, ale jeździłam z nim nie

sama zważywszy na ostatni incydent, pokazywał mi królestwo. Przy nim czułam

się tak swobodnie niczego nie musiałam udawać no oprócz tego że nie żyję w

szesnastym wieku ale to tylko drobny szczegół.

- Jeśli nadal chcesz to możesz spotkać się z królową wróciła wczoraj

wieczorem- zaproponował mi Edward

- Było by cudownie- odparłam podekscytowana, że spotkam królową. Edward

zaprowadził mnie do jej komnat

- Edwardzie -ucieszyła się na jego widok

- Matko poznaj to jest Lady Izabella Marie Swan- ukłonili się

- Miło cię poznać Izabello- powiedziała uśmiechając się. Była taka piękna jej

miała twarz o delikatnych rysach

- Opuszczę was- powiedział Edward wychodząc

- Proszę cie usiądź- powiedziała Esme- Edward nieco opowiedział mi o tobie

wczoraj i mówiąc że wyglądasz jak anioł nie pomylił się ani trochę.

- Dziękuję- odrzekłam skrępowana- Ale z twoją urodą Pani nikt nie może się

równać

- Dziękuję ci za te słowa, ale uważam że z moją urodą trochę przesadzasz

Izabello- zaćmiła. Moja uwagę przykuł mały portret Esme stojący na toaletce.

- To ty pani?- wskazałam na portrety

- Tak- odpowiedziałam- Ten pierwszy został wykonany dzień przed moim

ślubem miałam wtedy szesnaście lat a ten drugi pochodzi z tego okresu

- Śliczne- szepnęłam

- Jeśli chcesz możesz wziąć jeden z nich, ale pod jednym warunkiem, że ty dasz

mi swój!

- Bardzo chętnie, ale niestety nie mogę ci Pani podarować mojego portretu

ponieważ wszystko zostało nam zrabowane

- Nic nie szkodzi zlecę namalowanie twojego portretu- siedziałyśmy w ciszy

gdy nagle do komnaty wszedł król szybko poderwałam się z miejsca i ukłoniłam

się oraz opuściłam komnatę.

Byłam tak zadowolona z całego przebiegu sprawy nawet zaczęłam się cieszyć z

tego że wiemy jak wrócić do dwudziestego pierwszego wieku i z tego, że

zdobyłam portret Esme. Ros doradziła mi żebym uznała to za romans. Wiem, że

będę cierpieć jak wrócimy bo nigdy tak nikogo nie kochałam jak Edwarda. Jak

miałam się z nim pożegnać jak miałam wrócić? Dni które spędziłam tu będą

najpiękniejszymi jakie mi się przydarzyły w życiu. Siedziałam a łzy płynęły mi

po policzkach bo nie wiedziałam jak mam się z nim pożegnać nie potrafiłam nie

chciałam. Siedział tak i siedziałam, że nawet nie zauważyłam kiedy Edward

wszedł do mojej komnaty z bukietem lilii. To co robił dla mnie było nie do

opisania za każdym razem chciało mi się płakać. Weszliśmy do ogrodu w

milczeniu uwielbiłam z nim spacerować

- Nie musiałeś zrywać tych wszystkich kwiatów dla mnie

- Bello- rzekł- żadne kwiaty nie dorównają twojej urodzie- wziął moją dłoń i

pocałował ją.

- Popływamy?- zaproponował Edward

- Bardzo chętnie- zdjęłam wierzchnią część sukni i wskoczyłam do wody razem

z Edwardem.

EPW:

Siedziałam w zamku i nagle moich uszów doszły czyjeś krzyki, wyjrzałam przez

okno i zobaczyłam Edwarda i Izabelle którzy pływali w stawie . Na ich widok

tylko się uśmiechnęłam przypomniałam sobie moje i Carlisle młodsze lata.

- Droga żono co się tam dzieję- wrzasnął Carlisle

- Nasz syn i Lady Izabella zażywają kąpieli- odrzekłam. Carlisle rzucił pióro

którym podpisywał dokumenty- Oh mój drogi nie pamiętasz kiedy my byliśmy

młodzi.

- Najdroższa oczywiście, że pamiętam ale tak na oczach służby- zbulwersował

się- No dobrze, dobrze- powiedział- Hiszpanie wypowiadają nam wojnę-

odrzekł oburzony

- Może powinniśmy z nimi negocjować- dodałam załamana perspektywą wojny

- Już nie raz negocjowaliśmy z nimi. Chcą wojny to ją będą mieli- rzekł

władczo- A wracając do Edwarda to sądzisz Pani że niedługo będziemy mieć

wesele?

- A wyrazisz na niego zgodę?- zapytałam zszokowana

- Oczywiście Pani jeśli się kochają nie będę mim stawał na drodze

- I mam taka nadzieję że weselę będzie już niedługo Edward wydaje się przy

niej taki szczęśliwy. Skoro król Hiszpanii zerwał zaręczyny to z Francją

możemy się też pojednać przez to małżeństwo.

PWB:

Zaraz po kąpieli udaliśmy się na niewielką polanę na której grzaliśmy się w

słońcu. Potem z Edwardem obejrzałam wioskę ludzie bardzo go szanowali.

Tego dnia także podziwialiśmy zachód słońca, ale tym razem zmieniła się jedna

rzecz Edward cały czas trzymał mnie w obcięciach. Chciałam zatrzymać te

chwilę bo wiedziałam, że to już nasz ostatni zachód. Nie chciałam myśleć o

powrocie liczyło się dla mnie tylko to co było w tym momencie. Kiedy

spożywaliśmy posiłek Edward i Carlisle debatowali na temat wojny z Hiszpanią

a więc miała być już niedługo, nawet nie wiedziałam którego dziś mamy. Po

uczcie wyszliśmy na balkon niebo było tak intensywnie czarne, ale dzięki

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: